« پل بهاری »

آن هنگام که ابر

مهر مذاب خود را بر کره ی کاغذی جاری می سازد

و هنگامی که خورشید

با دستان سایه ای خود

بلندای قله های لرزان را نوازش می دهد

وقتی که شکوفه های شادی

دستان درخت را مزین می سازند

و وقتی که فرش سبز زیر پا

راه رفتن را تولّدی دوباره می بخشد

آری

اینجاست

اینجاست که صدای عشق و احساس و مهر و محبت به گوش می رسد

پل بهاری را اینجا ببین

که تو را به سوی معشوقت می رساند

اگر در قلبت

تکه ای درک پارچه ای داری

آن را

بر درازای این پل پهن کن

در این هنگام است

که تماشای رنگ های پنبه ای

چشمانت را نوازش می دهد

صدای خاموش نگاه های شبنم

قلب طلائی طبیعت را

دگرگون می سازد